Strona główna =› Kocanowo

Kocanowo

Znaleziska archeologiczne z epoki kamiennej z dorzecza rzeki Cybiny, Główny , z pól wokół jeziora Lednickiego, Kapalicy, Dziekanowic i Kocanowa w postaci toporków kamiennych oraz skorup z naczyń świadczą, że ziemie te zamieszkane były w neolicie od 4200 do 1700 r. p.n.e. Przeprowadzone badania archeologiczne w latach 1981-1985 jednego cmentarzyka w Kocanowie potwierdziły, że ludzie zamieszkiwali w tym siedlisku od V do III w. p.n.e. oraz od X do XII w. Odnalezione pochówki i wokół nich noże oraz skorupy z naczyń glinianych potwierdzają, że teren ten był zamieszkały od zamierzchłych czasów.

 
W okresie państwa plemiennego mieszkańcy tej osady stanowili czoło Opola dla grodu w Moraczewie. W pisanych źródłach historycznych brak jest wzmianek o istnieniu osady Kocanowo, aż do drugiej połowy XIII w. Nazwa wsi Kocanowo może pochodzić od wyrazu staropolskiego „kocan”- głąb kapusty lub od nazwiska rycerza, który nazywał się Goczan lub Koczan. Porównując nazwy i historię powstania takich miejscowości, jak Jerzykowo i Węglewo postawić należy hipotezę, że taka nazwa wsi pochodzi od nazwiska rycerza. Nazwa wsi w ciągu wieków ulegała zmianie. do roku 1471 w dokumentach powtarza się nazwa Goczonowo. W roku 1499 wieś zapisana jest jako Kocunowo, a w 1580 r. jako Kocznowo.
 
W II połowie XIII w. Kocanowo było wsią królewską i zostało osadzone na prawie średzkim. Dokument o lokacji wsi przeznaczał na ten cel 6 łanów ziemi dla osadników, 2 sołectwa po 3 łany każde oraz ziemie i uposażenie kościoła. Grunty wsi rozciągały się od łąk i bagien Szkielna nad rzeką Główną, aż do wzniesień zwanych dawniej Łysą Górą i Wilczą Górą. Kościół został uposażony i wybudowany w okresie rozbicia dzielnicowego w XIV w. Parafię tego kościoła tworzyli wierni z Kocanowa i Bocieńca. Kocanowo musiało więc stanowić dużą wieś, jeżeli mogło utrzymać kościół. Każdy z kmieci w XV w. na rzecz kościoła dawał z 1 łana daninę. Pierwszy z nich z 3 łanów dawał 8 ćwiertni żyta i owsa oraz 1 ćwiertnię pszenicy. Drugi z 1,5 łana dawał 4 ćwiertnie owsa i żyta oraz 2 korczyki pszenicy. Z uprawianych 6 łanów ziemi należącej do kościoła kmiecie dawali dziesięcinę i czynsz. W dokumentach z 1457 r. figuruje proboszcz  Jan.
 
Kazimierz Jagiellończyk w 1471 r. sprzedał Kocanowo wojewodzie poznańskiemu Górce herbu „Łodzia”. Właściciele wsi w ciągu stu lat zmieniali się podobnie do króla. 
Wielokrotna zmiana właściciela wsi przyczyniła się do jej upadku. W 1500 roku został przeniesiony (afiliowany) kościół do parafii w Pobiedziskach. Do 1529 r. zarząd nad kościołem sprawował Wincenty Jemielewski. W 1691 r. mieszkańcy Kocanowa zostali włączenie do parafii kościoła farnego w Pobiedziskach., bo ich kościół spłonął i nie został odbudowany.
 
Panująca w 1634 r. w Wielkopolsce epidemia cholery nawiedziła Kocanowo. Wymarli wszyscy mieszkańcy wsi. Proboszcz pobiedziski na ziemiach leżących do probostwa po zmarłych chłopach osadził 6 osadników, z których każdy otrzymał po 10 morgów chełmińskich.
 
W XVIII w. do Kocanowa napłynęło wielu nowych osadników, którzy osiedlili się  na ziemiach niezagospodarowanych. W połowie XIX w. w Kocanowie 6 gospodarstw należało do Polaków, a 7 do gospodarzy niemieckich. Folwark o powierzchni 325 mórg należał do kolonisty niemieckiego.
 
W roku 1870 przez pola wsi Kocanowo budowano linię kolejową. Pierwszy pociąg osobowy jadący z Poznania do Gniezna zobaczyli mieszkańcy wsi w 1872 r.
 
Przed rokiem 1885 w Kocanowie mieszkało w 24 domach 193 mieszkańców, w skład których wchodziło 121 ewangelików-Niemców i 72 katolików-Polaków. Wieś była skolonizowana. Koloniści niemieccy zbudowali przy Trakcie Poznańskim gościniec i kuźnię. W okresie intensywnej germanizacji zbudowano szkołę, do której uczęszczały dzieci polskie.
 
W oddziale powstańczym w Pobiedziskach w 1919 r. było kilku mieszkańców Kocanowa. W okresie dwudziestolecia międzywojennego gospodarze, którzy zamieszkiwali w Kocanowie należeli do Kółka Rolniczego Polska Wieś. Tworzyli oni nieformalne spółki dla zakupu i eksploatacji takich maszyn rolniczych jak żniwiarki i maszyny do omłotów. W okresie poprzedzającym najazd hitlerowski na Polskę we wsi zamieszkiwało 8 rolników polskich i 6 niemieckich. Znaczna ilość dużych gospodarstw zatrudniała robotników deputatników lub komorników. We wsi czynna była szkoła I stopnia, w który uczył jeden nauczyciel. Mieszkańcy wsi mogli podkuć konie i naprawić narzędzia i maszyny rolnicze. W gościńcu zaopatrywali się w artykuły spożywcze. W roku 1935 przez pola wsi rozpoczęto budowę planu pod szosę łączącą Poznań z Gnieznem, likwidując piastowski „Trakt Poznański”. Utwardzoną kostką betonową szosę próbowali skończyć Niemcy, ale zabrakło im cementu i masy asfaltowej.
 

 

 

wróć

© 2012 Wirtualne Muzeum Pobiedzisk - Urząd Miasta i Gminy w Pobiedziskach                       projekt i wykonanie: www.dobrarzecz.pl                     fotografie panoramiczne: www.dobrarzecz.pl